Meervoudig Complex
Tien keer per jaar op zoek naar werk, tien keer ‘solliciteren’, geregeld afgewezen worden. Au! Een keer of acht per jaar inlezen, inwerken, de betrokkenen leren kennen. Wat speelt hier? Welke interventies leveren een goede bijdrage? Hoe krijgen we dat voor elkaar? Kortom, je vanuit het niets steeds weer bewijzen. Geen ruimte om onder het maaiveld te bewegen of om achteroverleunend te genieten van je werk. Klus klaar betekent dat de cyclus opnieuw begint.
Zo beschrijf ik wel eens het leven van een adviseur. Een bestaan waar de doorsnee werknemer, met gemiddeld negen dienstjaren per werkgever, niet aan moet denken. Dat zeggen ze dan ook.
Drijfveren
Wat drijft de adviseur? Zijn dit mensen met een masochistische inslag, of is er iets anders? Is het de voldoening dat je mensen en organisaties beter kunt laten functioneren, bedrijven kunt inspireren, kansen kunt laten zien en benutten? In feite stellen wij adviseurs ons leven in dienst van het welbevinden van anderen. Toch? De adviseur is de Moeder Teresa van het organisatieleven.
Maar wat leert ons onderzoek naar waarom mensen goede doelen steunen? Dat geeft een gemengd beeld met hier en daar een ontluisterend rafelrandje. We geven, omdat dat ons een goed gevoel geeft over onszelf. Aha, het draait dus ook om de adviseur zelf. We vinden het heerlijk om nodig te zijn, gevraagd te worden voor iets waar een organisatie zelf niet uitkomt. Opdrachten kwalificeren we als meervoudig complex. En we zeggen tegen elkaar: Als het eenvoudig was, hadden ze ons niet gevraagd. Van daar uit is het een kleine stap naar het professioneel welbevinden als drijfveer van de adviseur. Ingewikkelde klussen aanpakken, dat voelt fijn. Daar ga je rechtop en breeduit van lopen. Soms ook iets te hard praten. We nemen ruimte in, lekker.
En de basisdrijfveer van alle drijfveren? Ja, we verdienen met het advieswerk ons dagelijks brood. En om eerlijk te zijn, we verdienen veel meer dan dat. Wij adviseurs zweven in de behoeftepiramide van Maslow. Voedsel, kleding en veiligheid zijn geregeld. We kunnen inzetten op erkenning door anderen en vanuit daar ook erkenning door onszelf.
Toegevoegde waarde
Wat we nog wel onder ogen moeten zien, is dat de adviseur het leven van anderen nodig heeft om van te kunnen leven. Een adviseur kan zijn werk niet doen zonder mensen en organisaties met ambities, doelen en activiteiten. De adviseur als parasiet van het organisatieleven. Het vogeltje op de rug van een buffel die insecten wegpikt. Een perfecte win-winsituatie. Maar ook een lintworm, teek, of luis, die zich voedt ten koste van de ander. Dan heb ik het natuurlijk niet over u en ik, maar over die adviseurs die vooral toegevoegde waarde voor zichzelf creëren.
Blijft over de vraag waarom adviseurs zelf geen buffel worden. Geen autonome bijdrage leveren aan de wereld. Get a life, zou je kunnen denken. Daar denk ik dan ook wel eens aan. Maar dat is weer een heel ander verhaal …
Maikki Huurdeman is werkzaam bij Van de Bunt adviseurs
